De kunst van het ongelukkig zijn

De kunst van het ongelukkig zijn
11-01-2020 15:56

De kunst van het ongelukkig zijn.. Titel van een boek van psychiater Dirk De Wachter. In dit boek schrijft Dirk de Wachter over het eerherstel van verdriet. Hij schrijft: "verdriet is geen ziekte. Verdriet is volstrekt normaal maar er niet over praten met elkaar, dat maakt ziek, dan gaat de wond etteren. We begraven ons in onszelf".

 

Voor mij zijn deze woorden zo waar. We leven in een tijd dat veel gaat over uiterlijk vertoon, over groot, groter, groots, over sensaties, over meesleepend. Dirk de Wachter schrijft ook over hoe belangrijk het is dat we weer in contact komen met de essentie van het bestaan. Over het waarlijk contact hebben met elkaar. In oprechte ontmoetingen hebben met mensen. Er zijn voor elkaar in mooie en minder mooie momenten van het leven. We leven in een tijd dat alles wat we doen gepost wordt op facebook of fakebook zoals ik het vaak noem.  Facebook staat vol met foto's van geweldige feesten, borrels, meetings en we lachen en genieten.  Zijn we er voor elkaar in tijden dat het minder is? Zijn we er voor elkaar als we verdriet hebben, als we boos zijn op wat ons overkomt. Ik kan mij nog goed herinneren na mijn ongeluk en ik veel pijn had,  een vriendin zei: ik hoor het wel wanneer het beter met je gaat, dan gaan we weer wat leuks doen. Deze vriendin heeft nooit meer wat gehoord. Ben jij er voor je vriend of vriendin als zijn of haar partner is overleden, of als degene zijn baan verloren heeft, of als diegene net te horen heeft gekregen dat hij of zij lijdt aan een chronische aandoening die het leven verandert? In het begin is er veel aandacht en kan je je verhaal doen. Na 3 maanden begint het al wat irritatie op te roepen. Ben je nou nog verdrietig of boos? Na 10 maanden wordt er niet meer naar gevraagd. En dan zit jij daar met je gevoel van verdriet of boosheid. Je omgeving reageert: heb je het nou nog niet verwerkt? Ben je er nog zo mee bezig? Kom op, vergeet het, laat het los! Accepteer het.  Het lijkt erop dat men niet kan omgaan met het verdriet van anderen. Doet dit verdriet een appel op jouw eigen verdriet? is het de angst van dit kan mij ook overkomen? Verdriet zien bij anderen geeft een ongemakkelijk gevoel.  Men voelt zich onhandig en onthand. Vaak is men geneigd in oplossingen te schieten. Manu Keirse zegt hierover: " Luisteren, daarmee zeg je zoveel".  Luister naar het verhaal van de ander,  ook nog naar een jaar. Voor de ander kan het het verschil zijn.  Verdriet hoort bij het leven onlosmakkelijk. Zonder verdriet kan je geen geluk ervaren.  Laten we wat vaker naar elkaar luisteren. Elkaar zien in wie we werkelijk zijn en wat er werkelijk aanwezig is. laten we  echt luisteren zonder oordeel of mening. 

reacties  0 reacties reageren

al weer een jaar verder

blijf in beweging!
blijf in beweging!
01-01-2020 14:00

Al weer een jaar verder. Een jaar waar ik mij voorgenomen had veel te schrijven over het omgaan met een onzichtbare beperking..  Naast het bericht van 2018 heb ik niet meer geschreven. Wat hield mij tegen?  Een nieuwe baan, een verhuizing, het leven?    2019 was een goed jaar met veranderingen die veel positiviteit brachten.  Met als prachtige afsluiting het nieuws dat ik oma ga worden van een kleindochter. Hoe mooi is dat? 

2020 een nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden. Een van de voornemens is om te schrijven over mijn leven met levend verlies. Want het kan vandaag wel 1 januari zijn en het jaar starten met nieuwe voornemens, onzichtbare beperkingen blijven. Wat zou het mooi zijn als er een toverstokje bestond waarmee je pijn, moeheid, gebrek aan energie kan wegtoveren!  Helaas is de realiteit anders.  Afgelopen jaar bleef mijn gezondheid stabiel.  Vele redelijk goede dagen en af en toe dat ik zo moe was dat ik wel kon huilen.   Ik werk nog steeds bijna fulltime, sport 2 x per week en onderneem geregeld leuke dingen. Wat heb je dan te klagen? Niet veel of toch wel...  Elke dag pijn, stijfheid, minder energie hebben doet iets met je. Ondanks dat maak ik elke dag weer de keus om uit te gaan van wat er wel is, om open te staan voor positieve dingen. Om kracht te halen uit mooie ontmoetingen. In mijn werk als mantelzorgconsulent heb ik het voorrecht om mensen te ontmoeten in een kwetsbare fase in hun leven. Zorgen voor iemand en niet weten waar het ooit begon en waar het gaat eindigen.  Mensen die uit liefde voor iemand zorgen,  Mensen die verdriet kennen en wanhoop. Want wat betekent het als je partner, je vader of moeder je niet meer herkent? Stel het je eens voor: Samen hebben jullie het leven gedeeld in voor en tegenspoed en ineens verandert alles. Je partner wordt langzamerhand geen gelijkwaardige partner meer, vragen die je gewend was om met elkaar te bespreken, kan niet meer, intimiteit valt wellicht weg. Lanzamerhand verandert je rol van partner naar mantelzorger, verzorgende. Stel je eens voor dat dat gebeurt in jouw leven, met jouw partner, vader of moeder.  Hoe zou dat voor jou zijn?  Ook dat is levend verlies. Verlies van je partner die niet meer je partner is maar nog wel leeft. Hoe zou jij hier mee omgaan? elke dag weer een klein beetje afscheid nemen. Een steeds doorgaand proces...  Ook in 2020.

reacties  0 reacties reageren

NIETS IS WAT HET LIJKT...

Ellis Middelhuis
Ellis Middelhuis
16-12-2018 19:54

Er moet mij iets van het hart.... Vannacht lag ik wakker.. De studenten naast mij hielden een feestje. Ja dan ga je dingen overdenken. Gister zei iemand tegen mij: " ik hoorde dat er ALWEER dingen aan de hand zijn... Ja inderdaad er zijn alweer dingen aan de hand... Ik schrijf dit omdat niets is wat het lijkt... I Ik weet sinds 7 jaar dat ik een hartziekte heb, ik heb een pompfunctie van 43%. Nog best goed als ik de verhalen lees in lotgenotengroepen. Ik heb een minder functionerende long vanwege een aangeboren afwijking. 7 jaar geleden heb ik een ongeluk gehad waaraan ik een oedeem been heb overgehouden en een chronische ontsteking aan nek en schouder. Het jaar daarvoor had ik een nekhernia. Het was al een zwakke plek en uitgerekend op die kant ben ik gevallen.

Vele dagen weer ben ik moe, heb ik pijn.  Ik zie er s 'ochtends tegen op om op te staan. Niet omdat ik geen zin heb in de dag maar omdat ik door pijnen en stijfheid heen moet. De ene dag erger dan de andere dag.  Ik ben vaak moe.. Elke avond ga ik in de lymfpress vanwege het oedeem. S'ochtends werk ik mij in therapeutische kousen en een idem sexy broek om het vocht tegen te houden. Gelukkig bestaan er geen rontgenbrillen, want je wilt niet weten wat er onder mijn kleding zit..  :)

Elke dag vhoud ik een dialoog met mijzelf..  Mijn hoofd wil zo graag. Ik hou van het leven. Ik hou ervan om te genieten van het moois van het leven. Elke dag de dialoog tussen wat ik wil en wat ik kan... en daar heb ik geen zin meerin..  Veel energie gaat daarin zitten. Ik ga het proces aan van accepteren.. accepteren dat niets is wat het lijkt.. aan mij zie je niet wat ik allemaal mankeer ( althans als ik mijn kleren aan heb..:) ) en dat levert vaak onbegrip op. Ik heb geen zin meer om mij te verdedigen op opmerkingen als ik hoor dat er alweer wat aan de hand is.. Ik ga accepteren dat ik beperkingen heb, dat ik minder energie heb, dat ik niet alles kan wat ik zou willen.. Ik weet dat dat geen makkelijk proces zal zijn.. De ontkenning dat er met mij iets aan de hand is, ligt om de hoek.

Ik hoef geen medelijden want daar schiet je niets mee op. Wel vraag ik om begrip voor mensen met een onzichtbare beperking.. want niets is wat het lijkt..

reacties  0 reacties reageren